We maken stappen te groot, we willen te snel en willen duidelijkheid over hoe er te komen.

Ik zie het inmiddels als een “kip-ei” verhaal. Wat was er eerst? Wist ik al wat ik wilde voordat ik stappen ging zetten? Was het plan helder en voelde ik dat ik goede keuzes aan het maken was? Had ik mijn grote droom en passie concreet voordat ik in beweging kwam? Wist ik precies wat mijn talenten en kwaliteiten waren die ik kon gaan inzetten?

Als ik terugkijk op mijn eigen proces dan hebben de kip en het ei elkaar afgewisseld. Grote dromen wisselden zich af met momenten waarop ik het gevoel had stuurloos te zijn. Ik werkte aan doelen en ben ook weer vaak teruggeworpen naar het begin. Ik ging vol zelfvertrouwen aan de slag en dan ineens was daar de onzekerheid als dingen niet uitpakten zoals ik het had bedacht.

Ik heb 3 jaar geleden niet mijn visie en missie eerst geschreven voordat ik echt stappen ging zetten. Ik heb niet eerst zelfvertrouwen ontwikkeld voordat ik me ging inschrijven als ondernemer. Ik heb niet pas stappen gezet op het moment dat ik zeker wist wat ik wilde en wat mijn passie of purpose was. Ik had niet duidelijk “hoe” het moest, voordat ik aan de slag ging.

Maar ook ik heb heel lang gedacht dat alles duidelijk moest zijn voordat ik echt wat kon doen. Ik ken de struggle maar al te goed en kwam dus ook niet in beweging. Het voelde als een soort verlamming, ik wist niet waar te beginnen. En ondertussen werd het verlangen naar dat gevoel van plezier, energie en voldoening steeds sterker. De weerstand en frustratie groeide omdat mijn huidige situatie niet overeenkwam met de gewenste situatie.

Langzamerhand raakte ik mijn nieuwsgierigheid en speelsheid kwijt.

Bewegen is als een bergbeklimming

Wat mij helpt is om de beweging te zien als een bergbeklimming. En die metafoor werkt extra goed voor me. Ik ben verslaafd ben aan bergen en zeg wel eens zeg dat ik in het verkeerde land ben geboren.

Ik vind het geweldig om de beklimming te ondernemen. De eerste stap te zetten, de adrenaline die door mij heen giert. Geen idee wat me precies te wachten staat, maar in mij voel ik de drang naar het avontuur. Ik houd er rekening mee dat ik de top niet haal, maar ik ga er wel voor. Niet opgeven bij de eerste pijn en vermoeidheid omdat je niet goed slaapt. Leren accepteren van weersomstandigheden en urenlang lopen met mijzelf en mijn gedachten.

Ook nu ik aan het ondernemen ben gaat dit gewoon door. Het is nooit af.

Het liefst willen we direct de top zien als we aan de voet van de berg staan. Het pad wat er naartoe loopt, op welke momenten het lastig wordt en wat we dan moeten doen om die obstakels te overwinnen. De grap is dat als je aan de voet van de berg staat, je de top niet kunt zien. Je ziet alleen het stuk pad voor je tot aan de eerste bocht.

Wanneer begin je?

Natuurlijk zijn er basisvaardigheden die je helpen. En je maakt ook van te voren een keuze voor een bepaalde berg. Je traint om fysiek sterker te worden. Haalt advies bij de dokter, de fysiotherapeut, bij anderen die ook de beklimming hebben gedaan. Je leest blogs en kijkt video’s.

Maar dan is het toch echt wel de bedoeling om te gaan. Anders blijft het bij dromen en verlangen. De zekerheid over dat je de top gaat halen gaat niet komen.

En als je dan aan de start staat, dan kan ineens het gevoel je bekruipen: “kan ik dit wel?”. Heb ik wel genoeg gedaan om me voor te bereiden? Heb ik de juiste skills, juiste mensen om me heen, juiste spullen bij me. Maar die gedachten houden je niet tegen, je gaat niet terug naar huis om nog meer te trainen.

Je gaat. Je leert mensen om je heen kennen, je leert over jezelf en komt jezelf tegen. En je geniet van de uitzichten, de natuur en je voelt de trots en blijdschap als je bij het volgende kamp aankomt. En op de moeilijke momenten mag je er even doorheen zitten. Toegeven aan de tranen, de vermoeidheid en angst. Stap voor stap verleg je je grenzen. Samen met andere mensen. Het ene moment heb jij een schouder nodig en op andere momenten ben jij de schouder.

That’s life.

Het begint met de intentie om een berg op te gaan en de eerste stap te zetten. Als je om die berg heen blijft wandelen omdat je blijft denken er niet klaar voor te zijn, dan ontzeg je jezelf een geweldige reis.

Afdalen is geen zwakte

En wat als je kiest voor een berg die toch niet bij je past? Dan is het in mij ogen dapper om terug te keren als je voelt dat dit niet jouw top is. Zo ben ik van de berg afgegaan waarin ik dacht succes te gaan hebben in mijn werk als projectmanager. Het was het niet. Ik had heel hard door kunnen klimmen, mezelf nog meer voorbij gaan en aanpassen. Ik had dan mezelf burn out geklommen en de kracht niet meer hebben om naar beneden te gaan.

Je mag altijd bijsturen als je merkt dat je niet de juiste berg aan het beklimmen bent. Het is geen teken van zwakte om af te dalen. Beneden neem je tijd om te bezinnen en te bedenken wat je nieuwe berg gaat zijn. Eentje die bij jou past.

Leren uit je dagelijks leven

Ik geloof dat we in ons dagelijks leven al veel kunnen leren van situaties die we meemaken. Uit die situaties komt nieuwe informatie. Het vergt moed om jezelf opnieuw te leren kennen. Het kan niet anders dan dat je in contact gaat komen met je eigen kwetsbaarheid.

De eerste stappen zijn: (niet in volgorde, het wisselt elkaar af)

–         Reflecteren en werken aan bewustwording

–         Richting kiezen

–         Moed verzamelen

En dat doe je op de berg waar je nu op zit. Ook als het niet de juiste is.

Hoe meer je hieraan werkt, hoe beter jij wordt in die beklimming en afdaling. Het is een cyclisch proces, niet een rechte lijn omhoog of naar beneden. Geniet en leer van alles wat je meemaakt.

Wees nieuwsgierig. Ik denk dat dat de allereerste stap is die je zet.