Vorige week zat ik er even doorheen. Ik had een onbestemd gevoel, was onrustig en heel gespannen. Ook al was het wel verwacht, de drie weken verlenging aan maatregelen zorgden ervoor dat ik net even over een randje werd geduwd.

Freefall 
Een freefall in een angstig gevoel met allerlei gedachten als “wie ben ik en waar ben ik mee bezig” en heel veel “waarom” vragen. Overuren draaien in mijn hoofd over het verleden en over de toekomst. En als ik wat angstig word wil ik duidelijkheid en stel ik mezelf juist vragen waar ik geen duidelijkheid op kan krijgen. Duidelijkheid is nou net wat er nu niet is. En de onzekerheid die ik voel wordt dan alleen maar groter.

Eronder zit de behoefte aan controle die door de huidige situatie wordt versterkt. Hoe lang gaat dit nog duren? Wat gaat er van me verwacht worden? Hoe ziet het leven eruit in de “nieuwe normaal”?

Maar niemand weet dit. Het is onmogelijk om controle te hebben over wat er nu is en over wat er gaat komen. En eigenlijk is dit altijd het geval in het leven, maar het virus maakt het nog meer zichtbaar.

Hoe land je weer veilig?
En dan? Wat doe je dan als je middenin die onrust zit. Dat angstige gevoel hebt en zoekt naar duidelijkheid?

Ik schiet dus in piekeren, hard werken, doorgaan en doen, veel doen.

Vorige week werd ik me weer heel bewust hiervan. De balans tussen stil staan en naar binnen keren en het werken aan mijn onderneming was zoek. Ik kon me steeds moeilijker focussen en voelde dat ik erg in een weerstand zat. Op zich doe ik het best goed op alleen zijn, dus dit was nieuw. Vragen en ontvangen van hulp deed ik ook niet zo snel. Ik wilde altijd onafhankelijk zijn en dingen zelf doen en oplossen.

Gelukkig ben ik hier al enorm in gegroeid en heb ik met vrienden en business maatjes kunnen praten. Hierdoor kreeg ik weer rust en merkte ik dat ik mijn ouders wilde en dichtbij familie zijn.

Sinds vrijdag zit ik weer op mijn oude kamer. Met een tafeltje om aan te werken, uitzicht op bomen en geluiden van vogels. De laatste dagen heb ik gebruikt om wat tot rust te komen en te genieten van de kleine dingen.

Het droppen van een verjaardagskado bij mijn oom. Een stukje rijden door de dorpen waar we vroeger reden. Over het “citroën-weggetje” met het slechte asfalt. Vroeger hadden we een citroen met goede vering. Dat was altijd een feestje als mijn moeder daar, net even harder dan was toegestaan, over heen reed. Dan voelde je die kriebel onder in je buik als je een stukje valt.

Het nieuwe huis van mijn oom en tante bewonderen. En daar in de tuin zitten met uitzichten over het platteland van Groningen. Pizza eten en serie kijken met mijn ouders. De warmte van de houtkachel. Alle drie aan het werk in één huis. Kijken hoe mijn ouders zich aanpassen aan het online lesgeven. Klusjes doen in en om het huis.

Terug naar mijn roots
Met een auto vol spullen uit mijn huidige leven. Zodat ik wel de dingen die ik nu graag doe kan blijven doen. En natuurlijk ging mij kat ook mee, want ik weet nog niet wanneer ik terug ga. De kat went inmiddels ook.

Ik voel dat ik weer een laagje dieper gegaan en weer wat dieper ben geworteld. Ik kijk terug op hoe ik hier nu mee ben omgegaan en hoe anders dat is vergeleken met jaren geleden. Ik voel me dankbaar voor wat ik geleerd heb. Dat ACT (Acceptance and Commitment Therapy) op mijn pad is gekomen en ik daar nu anderen mee kan helpen.

ACT is voor mij geen methodiek met oefeningen meer. Het is echt een manier van leven geworden en het is in mijn DNA gaan zitten. Dat ik me mens mag voelen met alles wat daarbij komt kijken. In contact sta met de angst, maar me niet erdoor laat leiden. Juist bewuster kan kiezen en weet wat ik nodig heb.

De veerkracht die ik heb ontwikkeld heb ik nu weer ervaren.

Manier van leven
Er is geen vast stappenplan om het te leren en er is geen eindstation. In de basis gaat het om in je leven te blijven kiezen voor de ervaring en niet voor de vermijding. Bereid te zijn om te voelen wat er in je omgaat. Los te laten wat je niet kunt veranderen, richting te kiezen en toegewijde actie te ondernemen.

Elke dag is weer een nieuwe dag. We zijn continue in beweging.

Ik weet dat het voor iedereen op dit moment anders is en dat iedereen zijn of haar eigen uitdagingen heeft. Ook ik merk dat ik keuzes maak die wat los maken in anderen of andersom. En ik zie het ook om mij heen bij anderen. Af en toe lijkt onbegrip de kop op te steken en willen we vasthouden aan wat we zelf denken dat het beste is.

Wat ik wil meegeven is dat je deze periode kunt benutten om dieper in jezelf te gaan wortelen. Je basis te versterken, over jezelf te leren en te groeien. Je kwetsbaar op te stellen en open te zijn over hoe het echt met je gaat. Zoek de verbinding met de ander vanuit die kwetsbaarheid.

Proberen te vertrouwen op wat er nu is en wat mag komen.

En voor de mensen die ook graag onafhankelijk zijn. Durf om hulp te vragen en deze te ontvangen op het moment dat je dit nodig hebt.  

De oefening die ik heb gemaakt heb ik ook vorige week op mezelf toegepast. Hier kun je de oefening vinden. Het is geen quick fix, blijf het vooral herhalen. Ook hier gaat het om bereidheid tot ervaren en weer contact maken met wat voor jou belangrijk is.

Take care