Ergens klinkt het zo makkelijk. Gewoon jezelf zijn.

Heb jij het gevoel dat je écht jezelf bent?

Of knaagt er iets, voel je je rusteloos, weet je niet zo goed wat je wil en denk je veel na over jezelf, je leven en je relaties. In deze blog geef ik je inzicht in wie je bent en een oefening die je gaat helpen. 

Niet jezelf zijn

Daar begon het bij mij mee. Ik wist vooral hoe het voelde om niet mezelf te zijn. Bezig met pleasen, voldoen aan verwachtingen, perfectionistisch, toewerken naar zekerheid in mijn carrière en privé-leven. Vooral niet teveel opvallen en lekker achter de schermen leven.

Ik ging mezelf meer en meer afsluiten van mijn gevoel en werd daar niet een leuker mens van. Ik reageerde vaak vanuit frustratie en dacht dan wel eens, ‘jeetje, waarom doe ik dit nou? Ik wil dit helemaal niet’.

Wie ben ik nou eigenlijk geworden? 

Met die persoon was ik niet zo blij. Maar die confrontatie ermee aangaan heb ik vrij lang uitgesteld. Totdat ik besefte dat er nog een heel leven voor me lag en de manier van leven die ik had aangeleerd niet meer wilde voortzetten. 

 

De weg terug naar mezelf

Drie jaar geleden begon ik die weg te bewandelen. Dankzij Acceptance and Commitment Therapy  (ACT) werden processen in gang gezet bij mezelf. Voor een duurzame verandering. 

Niet een quick fix op één van mijn “slechte” eigenschappen. Want door het “fixen” van één eigenschap werd het eventjes beter, maar diep van binnen bleef ik die ontevredenheid voelen.

Het gericht zijn op snel een positief resultaat verkrijgen was een wijze les. Alleen maar gericht zijn op snelle resultaten bleek juist tijdsverspilling. Op de langere termijn veranderde er niet heel veel en bleef ik maar zoeken.

Nu kom ik steeds meer los van wie ik dacht te zijn en wat ik dacht nodig te hebben. En dat voelt zowel eng als bevrijdend. Het afpellen is één van de mooiste reizen die ik aan het maken ben.

Ik gun deze reis jou ook. En het cliché ken je misschien wel:

zelfs de langste reis begint met een eerste stap. 

Als je deze blog hebt gelezen dan heb je die eerste stap in ieder geval gezet. 

 

Ikke, wie is dat?

Al vanaf jongs af aan start je met identificeren. Identificatie met je karaktereigenschappen, je talenten, de rollen die je vervuld, de dingen die je niet zo leuk vindt aan jezelf.

Ik was onder andere geïdentificeerd met faalangst en onzekerheid. Zag mezelf als zakelijk, rationeel en niet gevoelig. Had bepaalde overtuigingen over hoe ik mezelf moest gedragen in verschillende rollen als collega, zus, dochter, vriendin etc.

Daarnaast was het belangrijk status te verwerven als onderdeel van mijn identiteit. En een goed inkomen voor zekerheid. Dat beeld werd weer ingegeven van buitenaf. Door mijn opvoeding, omgeving en maatschappij. Daarbij kwam in de loop van mijn leven meer en meer invloed vanuit social media. Het ideale leven en ideale uiterlijk werden in “my face” gedrukt.

Zo creëer je een beeld van jezelf en wie je bent en denkt te moeten zijn. Je gaat dit als waarheid zien en dit heeft invloed op hoe je je leven vorm geeft.

Door aan het door jou gecreëerde (toekomst)beeld vast te blijven houden verlies je de flexibiliteit met jezelf. Je zoekt steeds naar bevestiging en goedkeuring van je ‘ik’, je identiteit. Je wil het ik-beeld in stand houden, want daar ben je in de loop van de tijd ook comfortabel mee geworden.

Je raakt er zelfs aan gehecht en je bent bang het te verliezen. Ook de pijn, de drama en andere mensen in je leven die het in stand houden.

Om dit niet kwijt te raken ga je controleren wat je doet, wat je zegt, welke ervaringen en mensen je wel of niet op zoekt. Je gaat steeds vaker kiezen voor hetzelfde, het bekende, hoe het zou moeten. Elke week begint te lijken op de week erna, en die week daarna. Af en toe maak je een uitstapje buiten je routine. Maar daar zit niet de duurzame verandering.

 

Verbinden met jezelf

Wat zou er gebeuren als je die identificatie loslaat? Op een andere manier met jezelf gaat verbinden. Niet vanuit angst en overtuigingen, maar vanuit liefde en nieuwsgierigheid.

Wat heb je eraan?

Echt dichterbij jezelf komen en vanuit daar jezelf zijn.

Het is een proces en één van de eerste stappen is alert zijn op gedachten, gevoelens en ervaringen waarmee je jezelf identificeert. Onderstaande oefening maakt dit nog concreter.

 

Oefening

Herken als je zegt: ik ‘ben’ dit of dat. Ik ‘heb’ dit, dat of die persoon nodig. Schrijf ze op, allemaal. En probeer in te schatten in hoeverre ze je keuzes beïnvloeden.

 

Je verstand blijft voorlopig bezig met die identificatie, die heeft geen aan of uit knop. Maar door alertheid te ontwikkelen kom je in een dieper bewustzijnsniveau van waaruit je observeert. Door te observeren ken je geen waarde of oordeel aan wat er allemaal in je gebeurt. Zo ga je merken dat al die gedachten, gevoelens en ervaringen komen en gaan.

En door het ontwikkelen van alertheid vindt een verschuiving van perspectief plaats. Van het Denkende Zelf naar het Observerende Zelf.

In het Observerende Zelf stap je uit dat vaste stramien van je identiteit en ontstaat er ruimte. Ruimte om te ontdekken wie je bent voorbij de rollen, overtuigingen, angsten. Ruimte om te gaan voelen, de controle wat meer los te laten en relaxter te worden met wie je bent.  

Op ontdekking naar jezelf dus!